مداقه نهایی و نتبجه غایی

 

۲۲ بهمن است و من با دلی گرفته چمباتمه زده‌ام روی مبل و اشکم دم مشکم است که البته هیج ربطی به ۲۲ بهمن ندارد. درهای سفید کابینت را سابیده‌ام که از بس روشن هستند با نگاه چپی لک می‌افتند و دستم جیغ می‌کشد از ناتوانی مقابله با آنها‌. 

خانه گوشه ندارد تا پنهان شوم از بوی بهار، از تکاندن منزل که اصلا یعنی چی، خودم را اول باید بتکانم که دلم نمی‌خواهد. این‌ها به کنار، چه معنی دارد خانه کنج خلوتی برای صاحب‌خانه نداشته باشد!